Nova godina u proleće postojala je kod mnogih drevnih naroda pa i kod Slovena, Persijanaca, starih Grka, Egipćana, Vavilonaca, kao i kod civilizacija poput Asteka i Maja i to najčešće u periodu oko prolećne ravnodnevnice. Mnoge stare kulture nisu imale jedan fiksan datum, već više „pragova prelaza“ koji su pratili prirodne cikluse.

Julije Cezar uvodi julijanski kalendar 45. godine p. n. e., čime se januar dodatno učvršćuje kao početak godine. Još ranije, 153. godine p. n. e., Rimljani donose odluku da konzuli (najviši državni funkcioneri) stupaju na dužnost 1. januara, prvenstveno zbog uprave, administracije, poreza i vojske.

Tek 1582. godine, uvođenjem Gregorijanskog kalendara, 1. januar postaje standardizovan početak godine; najpre u okviru Katoličke crkve, a kasnije i šire. Ovaj kalendar uveden je radi administrativne standardizacije, a ne kao odraz prirodnih ili kosmičkih ciklusa.

Na našim prostorima, u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca, Gregorijanski kalendar je zvanično usvojen tek 1919. godine, od kada se postepeno uvodi i proslava Nove godine 31.12/1.1. (u nekim krajevima i znatno kasnije). Srpska pravoslavna crkva, međutim, i dalje računa vreme po Julijanskom kalendaru.

Savremeni način obeležavanja Nove godine više je vezan za društvene, političke i ekonomske strukture moći nego za prirodne cikluse, što otvara pitanje koliko smo danas povezani sa ritmovima prirode, a koliko sa nametnutim kolektivnim obrascima, koji su kroz istoriju korišćeni kao sredstva društvene organizacije i kontrole.